Zo relaxed kan het dus ook…

Vakantie 2018
Het zijn de laatste dagen van de vakantie en zo relaxed als we erin zijn gegaan komen we er ook weer uit. Voor het eerst eigenlijk want deze vakantie was het, op een enkele slechte dag na, gewoon vrolijk, gezellig en ontspannen.

Ondanks het veranderde ritme, de toch net iets andere dagindeling en de chillmodus van de vakantie ging het wonderbaarlijk goed. De groei die Wessel het afgelopen jaar opnieuw heeft doorgemaakt heeft daar zeker in bijgedragen. Want hij is niet alleen in centimeters gegroeid. Zijn gedrag is haast niet meer te vergelijken met dat van vorig jaar. De manieren die hij zelf al toepast wanneer er onrust of teveel prikkels zijn is echt verbazingwekkend. Hij loopt even uit de drukte wanneer hij aanvoelt dat het hem teveel is of zegt gewoon dat hij er klaar mee is. Hij zoekt zelf zijn rustmomentjes en ontspanning. Soms is de ontlading met een enkele schop ergens tegenaan gewoon al genoeg terwijl dit vorig jaar toch echt wel in buien van minimaal een uur of meer op moesten lossen.

Maar ook wij hebben het afgelopen jaar stapjes gezet, het lezen van Wessel zijn gedrag en signalen is soms zo moeilijk dat je zelf continu moet meeschakelen in zijn ritme en behoeften. De cursus Heijkoop die ik mee heb mogen volgen met Wessel zijn begeleiders heeft er bij mij zeker toe bijgedragen om nóg beter te kijken naar de allerkleinste signalen. Hem vervolgens handvatten aan kunnen reiken om zijn gevoelens en onrust onder woorden te kunnen brengen. Uitgestelde aandacht opbouwen om zijn concentratie en aandacht te vergroten. Piepkleine stapjes met zichtbaar enorme vooruitgang!

Het bijstellen, of loslaten, van mijn eigen verwachtingen of dingen die ik naar mijn gevoel móet doen is waarschijnlijk ook een van de redenen dat het wat relaxter was. Want wanneer ik ontspannen en relaxed ben is Wessel dat automatisch ook. Hij heeft namelijk een feilloze intuïtie en spiegelt mijn emoties als geen ander. Dit jaar dus ook geen druk van mij om hem te overspoelen met ervaringen. We hebben echt een paar hele leuke uitstapjes gemaakt, niet omdat ik dat zo nodig vond maar alleen die dingen die Wessel graag wilde doen. Dagjes naar de zee, dierentuin, pretpark, zeemuseum, dinopark, bowlen, uit eten in een sjiek restaurant, het was bijna allemaal een groot succes. En juist omdat er geen druk lag was het zo ontspannen. Een hele duidelijke les voor mij in ieder geval.

De Opa en Oma dagen op de zaterdag waren ook al zo leuk. Zoals ze zelf al aangaven: “Hest er gain kind aan”. Natuurlijk moet je het vliegensvlugge ventje in de gaten houden en zijn museumbezoekjes niet aan Wessel besteed, binnen tien minuten sta je weer buiten. Want geduld om ergens stil te staan en naar te kijken heeft gewoon echt niet. Hij moet iets te doen hebben. Ergens op klimmen of klauteren, lekker vies worden met zand en water of gewoon ontspannen in een zwembad of ballenbak. En net als Wessel hebben Opa en Oma er dus ook van genoten.

Maar maandag begint school weer. We zijn druk bezig met het knutselen van de vakantiedoos, een soort kijkdoos met allerlei herinneringen aan en van de vakantie. Zand en schelpen meegenomen van de zee (de gevonden kwal mocht er van mij overigens niet in;-)) en beplakt met foto’s van alle uitstapjes. Zo kan hij op school met zijn klasgenootjes laten zien wat hij allemaal heeft beleefd en daar op deze manier ook nog over napraten en aan terugdenken. Nieuwe klas samenstelling, een andere juf en een ander lokaal. Hopelijk gaat de omschakeling net zo goed als in de vakantie en groeit hij weer net zo hard als afgelopen jaar!

Het zijn de laatste dagen van de vakantie en zo relaxed als we erin zijn gegaan komen we er ook weer uit. Voor het eerst eigenlijk want deze vakantie was het, op een enkele slechte dag na, gewoon vrolijk, gezellig en ontspannen. Ondanks het veranderde ritme, de toch net iets andere dagindeling en de chillmodus … Meer lezen over Zo relaxed kan het dus ook…

Advertenties

“We zijn toch niet in Frankrijk??”

Zon, een zacht briesje, lekker eten en goed gezelschap. Wat wil een mens nog meer? De Citroen DS rit die gisteren werd georganiseerd voor de bewoners bij VISIO in Haren en Vries was een groot succes. Geen gehobbel op de achterbank maar zichtbaar genieten van het zweven achterin een snoek door het prachtige glooiende drentse landschap.

Ook wij waren weer van de partij. Vorig jaar voor de eerste keer mee mogen rijden in een cabriorit, dit jaar was het misschien wel nóg leuker voor Wessel. Opa en Oma reden namelijk mee met hun eigen snoek, en wij mochten natuurlijk mee op hun achterbank.
Raampjes, en op het laatste moment zelfs nog het schuifdak open, waarbij Wessel even zijn hoofd naar buiten mocht steken. Dat voelt als het ultieme gevoel van vrijheid uiteraard. Lekker die wind door je haren en zon op je koppie…

Een toertocht langs de mooiste en meest idyllische plekjes waarbij we ons op sommige momenten zelfs even in Frankrijk waanden. Helaas maar voor korte duur want de altijd nuchtere Wessel zette ons meteen weer even met beide benen op de grond. “Frankrijk? Dat kan helemaal niet, we zijn nog gewoon in Nederland hoor Opa”.

Helaas vielen er twee auto’s uit door pech dus een kleine reorganisatie was nodig. Maar dat mocht de pret zeker niet drukken! Want dat we in de pitstops nog lekker pannenkoeken gingen eten in Assen en een ijsje op de zorgboerderij in Balloo waren welkome maar vooral lekkere verrassingen. Kinderen en jong volwassenen, ouders, begeleiders en in Wessel’s geval zelfs opa en oma, gezellig met zijn allen op het terras. Voor Wessel was de zorgboerderij de klapper van de dag. Even op de skelter, de kippen bekeken en tussen de pakken hooi had hij zichzelf al lekker genesteld en was druk bezig om de kalfjes en het jongvee te voorzien van vers hooi.

Een perfecte afsluiting van een prachtige dag! Visio, bedankt voor het mogelijk maken van zulke belevenissen en mooie herinneringen. Tot volgend jaar…

Zon, een zacht briesje, lekker eten en goed gezelschap. Wat wil een mens nog meer? De Citroen DS rit die gisteren werd georganiseerd voor de bewoners bij VISIO in Haren en Vries was een groot succes. Geen gehobbel op de achterbank maar zichtbaar genieten van het zweven achterin een snoek door het prachtige glooiende drentse … Meer lezen over “We zijn toch niet in Frankrijk??”

Onbevangen

Vorig weekend liepen mijn schoonzusje en ik samen mee voor Samenloop voor hoop. Een groots evenement georganiseerd om geld in te zamelen voor het goede doel. Het goede doel waar het allemaal om draait is de KWF kankerbestrijding, oftewel geld voor onderzoek naar kankeronderzoek. De kleinkinderen, Wessel dus ook, waren met Opa en Oma zoet op het kinderplein terwijl wij een paar uur wandelden met het buurtzorgteam.

Een evenement wat voor mij natuurlijk erg dichtbij staat. Al valt een hersentumor officieel gezien niet onder kanker maar onder de noemer hersenziekte, blijft het toch een tumor. Ze worden op dezelfde manier geopereerd en wanneer mogelijk bestraald en vernietigd met chemo. Het voelde dan ook niet echt alsof ik er voor mezelf liep, maar voor alle mensen om me heen die het minder goed getroffen hebben. Inmiddels overleden zijn, nog steeds de dood in de ogen kijken of dagelijkse strijd leveren met een leven met en na kanker.

Gemengde emoties. Enerzijds vier je het leven en anderzijds sta je stil bij het verlies van dierbaren. Ik blijf het, vooral op dit soort momenten best pittig vinden. Vooral voor een kind ook moeilijk om uit te leggen. Maar Wessel begint toch steeds meer bewust te worden van het feit dat er toch iets met mama aan de hand is. Hij begint steeds vaker vragen te stellen. Wanneer hij iemand met een kaal hoofd voorbij ziet komen op een reclamespotje van het KWF bijvoorbeeld, krijg ik als reactie: “Kijk mama, die heeft ook kanker en een kaal hoofd, net als jij hebt gehad hè?”. Of wanneer ik erge hoofdpijn heb en ziet dat ik met beide handen mijn hoofd omklem in de hoop de druk te verminderen, komt hij naar me toe en vraagt of de dokter de pijn niet weg kan toveren.

Hoe onschuldig ik hem ook wil laten blijven, zonder zorgen om zijn mama, ik weet dat hij slim genoeg is om door te hebben wat er speelt. Hij weet én voelt veel meer dan ik soms voor mogelijk hou. Wat het precies inhoud snapt hij natuurlijk niet en zover wil ik ook helemaal niet gaan. Ze horen voorlopig nog zo onbevangen en zorgeloos te blijven. Dus terwijl wij stevig doorstapten en in gedachten stil stonden bij de dood vierden onze kindjes het leven, geschminkt als Spiderman en dansend op het springkussen….

IMG-20180602-WA0000

 

Vorig weekend liepen mijn schoonzusje en ik samen mee voor Samenloop voor hoop. Een groots evenement georganiseerd om geld in te zamelen voor het goede doel. Het goede doel waar het allemaal om draait is de KWF kankerbestrijding, oftewel geld voor onderzoek naar kankeronderzoek. De kleinkinderen, Wessel dus ook, waren met Opa en Oma zoet … Meer lezen over Onbevangen